Verslag 16 april

Beste vrienden, ziehier het verslag. Ik was wat slordig in het noteren, amenderingen zijn dus welkom.

De bijeenkomst bestaat uit drie delen.

1. Bespiegelingen vooraf (losse flodders, een beetje at random genoteerd)

Luc laat weten dat niet alle foto's hem inspireren.

Bij Pascal gaat het anders. Hij zou bij alles wel iets kunnen schrijven. Maar er valt wel een onderscheid te maken tussen foto's die zich min/meer gemakkelijk tot het schrijven van een poëtische tekst lenen. Daaruit valt echter niets af te leiden over de kwaliteit van de foto.

Sarah zegt hoe zij, bij de foto van Piet, niet meteen wist wat te schrijven. Maar dan wel woorden voelde opkomen, en dan rond die woorden aan het werk kon.

Luc: je kunt ook één element uit een foto halen. En: het gedicht moet niet beschrijven wat er allemaal te zien is.

Paul zegt dat hij nogal impulsief voor zijn foto heeft gekozen. Hij heeft wel het te expliciet poëtische willen vermijden.

Dat brengt ons op de motieven van de keuze. Sarah koos voor Kertész omdat de figuur erop haar deed denken aan iemand die zij ooit heeft gekend. En omdat ze van Kertész werk houdt.

Luc opende een map, had vijf foto's die in aanmerking kwamen, en koos er dan één na eliminatie. Op basis van de vaststelling: 'Daar moet toch wel iets over te schrijven zijn.'

Pascal koos een foto die eerder een verhaal opriep dan een poëtische lading had.

2. De foto's en de gedichten

Oproep: ieder plaatst zijn gedichten op de blog.

We nemen de foto's in de volgorde waarin ze werden ingestuurd. Elk leest eerst luidop het gedicht dat hij erbij maakte, daarna worden prints van het gedicht uitgedeeld en worden de gedichten kort besproken. Ook de relatie met de foto wordt uiteraard niet uit het oog verloren.

Globaal: de resultaten zijn verrassend en ook verrassend goed. Uit de bespreking komen vooral inzake de relatie tekst-beeld een aantal zinvolle zaken naar voren.

Bij de foto van Luc:
- combinatie van veronderstelde realiteit met veronderstelde fictie in het boek
- (Pascal): dat het meisje in het begin van het boek zit, speelt ook een rol

Bij de foto's van Piet en Paul:
- (Pascal): door de wisselwerking met de tekst die is ontstaan, wordt de foto zelf ook 'beter'

Algemeen:
- (Luc): belangrijk is dat de foto's een afstandelijkheid inhouden, een ruimte laten; die afstand is nodig om iets goeds te maken
- (Sarah): bepaalde foto's zijn dwingender dan andere, bijvoorbeeld de foto's met een 'verhaal' (Luc en Pascal); de foto van Piet dwingt je meer om naar jezelf te gaan
- bij de beoordeling van de gedichten speelt mee in hoeverre de gedichten los van de foto kunnen bestaan

3. Afspraken

De volgende afspraak is: 14 mei bij Paul. Paul zorgt voor de inhoud, hij zal daar binnenkort wel over berichten. Het zal gaan over innovaties mbt multimediale reportages.

Luc is geneigd nieuwe mensen pas te vragen als hij zeker is dat het 'goed' zal zijn. Pascal is het daar niet meer eens. We moeten uitgaan van eigen sterkte. Paul vreest dat we bij niet-uitbreiding op de duur te veel met onszelf en ons eigen werk zullen bezigzijn. Sarah is het daarmee eens. Iedereen is het erover eens dat we werk moeten maken van de uitbreiding.

dus niet

goed, dus niet. ik kom net van t werk waar het network out of work was en voor 19.00 hersteld zou worden. niet dus. ik hoop dus morgen, donderdag, mijn huiswerk aan u voor te stellen. groet aan allen, Piet

16 april

...morgen dus. Aangezien Piet niet komt - wat ook ik heel jammer vind, spreken we hier, Residentie Visart, af om 20 uur. Iedereen brengt voldoende prints mee van zijn huiswerk. En, Piet, plaats jij het jouwe tegen uiterlijk 19 uur op de blog?

Tot dan!

Foto/poëzie 5

groeten paul
(geef jullie 'geest' de ruimte...)
klik er op om 'het' in 't groot te zien

Foto / Poëzie 4

foto: André Kertész, 1930

Bij deze de inzending van Sarah.

i.o. Pascal

Foto / Poëzie 3

Bij deze mijn inzending. Veel plezier dermé.

Foto/Poëzie 2

Mijn 'inzending' voor het Euro Poetry & Photo Festival, dat deze keer doorgaat te Brugge, Belgium.
Hoewel het niet echt belangrijk is - de foto zou op veel plaatsen kunnen genomen zijn- geef ik toch even mee dat het een opname is van Chicago.

tijdnood

ik zal er niet zijn, heb deze maand echt geen tijd over om tijdens de week nog naar Brugge te komen. Ik moet me ook beraden over de frequentie van de bezoeken, het is een behoorlijke belasting zo gedurende de week. De laatste keer werd ik door de Belgische Wegendienst omgeleid via Zeebrugge en Knokke en was na twee uur thuis mèt een snelheidsboete op zak. 200 kilometer benzine, 2x tunneltol èn een boete....en dat allemaal voor 1 en een 1/2 uur weliswaar zeer aangenaam en leerzaam samenzijn. Wel zou ik graag gewoon deelnemen via het blog en zo af en toe eens binnenvallen. Het voorstel over de fotoos en de gedichten doe ik dan per blog ( posten een uur of zo voor aanvang ) is dit mogelijk, of smijten jullie de Vlissinger buiten....

16 april: bij Lucs voorstel (bis)

Luc,
Goed voorstel (in de commentaar bij '16 april'), maar ik zou het als volgt doen.
We kiezen elk één foto (van onszelf of een ander, maakt niets uit) en plaatsen die op de blog. Dat geeft vijf foto's. Bij twee of drie van die foto's schrijven we een gedicht. De gedichten worden niet geplaatst op de blog. Ze komen pas boven water tijdens de bijeenkomst. Daar hebben we dan vijf foto's en tien tot vijftien gedichten. Het wordt inderdaad boeiend om te zien tot welke verschillende teksten dezelfde foto's aanleiding zullen geven.
Pascal

Woord & Beeld (41)

Ioannina (GR) - 080327, 10u22

Woord & Beeld (40) / PRIMUS PREI

Geraardsbergen, Belgium 2008.

Vers 5 / Fotograaf met Hoed en Leeuwenmoed

Molenberg, Belgium 2008, April 8.

Woord & Beeld 39 / Ronde van Vlaanderen

Geraardsbergen, Belgium 2008, April 6.

Gisteren zondag waren ze samen onderweg, Piet en Luc en moesten vaststellen dat de Ronde van Vlaanderen voor Vlaanderen de vergelijking met Prinsjesdag in Nederland enigzins kan doorstaan. Een beetje minder gek, maar absoluut met meer passie.
Voor een uitgebreide reportage zie mijn blog.


SAMEN, ONDERWEG

Wie kent het beter
Het stof de modder
De hekken de gladiolen
De hemel de anderen
Wie kent het beter

De benen zo moe
En de finish zo ver nog

Wie kent het beter
Langs de kant van de weg
Wordt de tweede strijd gestreden
Het tweede leed geleden
De kelen rauw voor nummer nee
Het valt niet mee
Supporter van gevallen helden

Wie kent het beter
Schouder aan schouder
De spieren gebundeld
Aankomst bergaf

[ Rick De Leeuw ]

16 april

Paul vond het ook beter om onze volgende bijeenkomst te beleggen op 16 april, dus de derde woensdag van deze maand. Dat kan bij mij gebeuren. Wie kan komen? En: formuleert iemand een voorstel?

Goeie Reis

Voor Sarah en Paul, maar vooral voor Pascal die tot 3 april afwezig is, uitnodiging voor de vernissage van de expo in Vlissingen op vrijdag 4 april.

Bovendien! Wat met de excursie naar de Ronde van Vlaanderen op zondag 6 april?! Ik ga in elk geval, Piet wellicht ook. Pascal twijfelde. Paul?

Onopgemerkt blijven

'Being ignored is a great privilege.' Dat zei, naar verluidt, Saul Leiter. Saul Leiter, ik wist het ook niet, was na de Tweede Wereldoorlog als fotograaf actief in New York. Op straat voor zijn plezier, in modehuizen voor zijn boterham. Zijn ‘vrij’ werk bleef lange tijd onopgemerkt. Leiter kreeg weliswaar in de jaren vijftig wel twee exposities in het MoMA, geen geringe eer, maar daarmee hield het op. Hij bleef de straten afschuimen, maar bewaarde al zijn films (zonder prints te maken) en diepte ze pas op hoge leeftijd in de jaren negentig nog eens op. En nu wordt hij, met publicaties en tentoonstellingen (waarvan een nog tot 13 april in de Fondation Henri Cartier-Bresson in Parijs) gefêteerd en gecanoniseerd.

‘Being ignored…’: het is voor een fotograaf een dubbelzinnige opmerking. De fotograaf stelt, al dan niet met enige verbittering, dat hij nu net door het uitblijven van erkenning zijn eigen stijl, zijn eigen visie heeft kunnen ontwikkelen. (Het citaat gaat als volgt verder: ‘That is how I think I learnt to see what others do not see and to react to situations differently. I simply looked at the world, not really prepared for anything.’) Maar tegelijk zegt de straatfotograaf die Leiter is (of was: hij is geboren in 1923 en is nu, naar ik aanneem, wellicht niet meer actief) natuurlijk ook iets over zijn werk. Zelf onopgemerkt blijven is voor de straatfotograaf natuurlijk een essentiële opgave. Want door te fotograferen grijpt hij diepgaand in op zijn onderwerp. Beter voor hem, en voor zijn foto’s, is het niet opgemerkt te worden.

Voor zover het mensen zijn, natuurlijk. Maar zijn het wel mensen die door Saul Leiter worden gefotografeerd? Leiter was ‘a photographer less of people than of perception itself’.Hij betrekt hun contouren en kleuren in een compositie die soms abstract wordt, die volledig los komt te staan van de situatie, waarin geen enkele anekdote nog aanwezig is. Dit wordt in de hand gewerkt door de onscherpe focus, of doordat de figuren door ramen, vaak beregende ramen, worden gefotografeerd, of in spiegels – wat deze figuren vervormt, vervaagt, abstracter maakt. Deze abstrahering geeft de foto’s van Leiter een schilderkunstige kwaliteit waarin, volgens de internetscribenten, de door hem geliefde Bonnard doorschemert.

Er is een kleine kans dat ik op 3 of 5 april, of anders in de week van 7 april voor deze tentoonstelling op en af naar Parijs rijd. Indien dat zo is, kunnen leden van onze Culture Club uiteraard kostendelend mee.

Afgezien daarvan deel ik jullie mee dat ik vanaf nu tot en met 2 april het land uit ben en dus geen bijdragen zal leveren aan deze blog en ook anderszins niet bereikbaar ben.

Nog één keer

A., Kortrijk, Belgium 2007.

Een aap in Efese

2

Hij die daar stapt
-vaarwel aan zijn kooi-
hij heeft een worst en een koffer bij.
Veracht hem niet omdat hij lacht
om zijn belagers -Ik ben kogelvrij, denkt hij.
Al stapt hij nog zo gezwind
langs de wegen van de wereld,
de wind die hem verstrooit
is sneller dan alle vogels.

[ Hugo Claus ]

Nog koffie ?

Kwart over acht deze morgen, we drinken gezamelijk koffie, Jaqueline, Regina en ik. De twee dames van schoonmaakbedrijf XS zijn keien in het schoonmaken maar los zand als het om Woord en Beeld gaat. Dat blijkt. "Hugo Claus is dood", merk ik op tijdens het eerste kopje, "en weet je wat hij over de dood zei", vraag ik nog met m'n domme kop... "Wie is dat" vraagt Regina met haar mooie Surinaamse tongval en meer uit beleefdheid dan uit belangstelling "Is dat die man van Studio Voetbal?" "Nee dat is Hugo Boss" oppert Jaqueline, "die ongeschoren vent met dat vette haar" "Meisjes, Meisjes", probeer ik nog beseffend dat ik er gewoon niet over had moeten beginnen. Bij de koffie smorgens praat je over het weer, de aanbiedingen van de Lidl en GTST, whatever. "Hugo Claus was een Belgisch schrijver, dichter, schilder, regisseur en een enorm levensgenieter en Hugo Boss is een kledingmerk, de "viezerik" bij Studio Voetbal is de schrijver/journalist Hugo Borst". Voor ik het weet ratel ik door over Claus en probeer met wat hij zei over de dood een beeld te geven van het poetisch inzicht van de kunstenaar. "De dood is een meisje in zwart ondergoed" zei ik, "is dat niet prachtig?" "Het is gewoon een ouwe viezerik" oordeelt Jaqueline en tegen Regina "Bij de Lidle hebben ze panties voor 1,99" en vervolgens "moet jij nog koffie?"

Wat kunnen we meer doen...

...dan vanavond enkele van zijn gedichten lezen en op een kleine, bescheiden wijze hommage brengen aan deze grote meester van het geschreven en gesproken Woord (én het Beeld)?

morgen is het vijf jaar geleden...

beste vrienden
terwijl hier te lande de media zich druk maken omtrent de vorming van onze regering
zal het morgen vijf jaar geleden zijn dat het Amerikaanse leger en zijn bondgenoten Bagdad bombardeerden en daarmee van de zinloze oorlog in Irak een feit maakten

in een dagblad las ik vandaag volgend vers...


Er was (eens) een vrouw in Bagdad

Een moeder van zes
Was zij
Nee ze leeft nog
Maar sinds de kinderen
Die ze allen democratisch zog gaf
Sinds hun bevrijde bloed
Dat door hun arabesken vloeide
Kleien fleurt in besmeurde sterren en strepen
Is ze niet langer een gekke weduwe maar ook
Kinderloos
En doolt ze met vreemde honden
Huilend
Door straten waar haar kinderen
School liepen
Soldaatje speelden
Martelaar werden

Mustafa Kör (schrijver, dichter)



(de foto vond ik op het net, niks geënsceneerd vrees is...)

woensdag 12 maart 2008

Jullie lazen de commentaren reeds. Nog enkele indrukken van onze bijeenkomst van woensdag 12/03
We waren ontroerd door de tekst van Piet. En merkten op dat de foto in de eerste plaats herinneringen opriep, vrolijke herinneringen. Door zijn verhaal, zijn context wordt het dan toch een droevige foto. De tekst evolueert van die herinneringen naar een kille beschrijving van thermonucleaire experimenten. Tussendoor wordt de kameraadschap en een veld zonder lijnen geëvoceerd. De esthetische kwaliteiten van deze foto doen er niet echt toe – het verhaal van de foto wordt de foto. Er is het horloge, de wijzende arm van een speler, de begrenzende bomenrij maar bovenal de achterliggende ramp.
En dan komt Pascal met een foto die noch context noch anecdote wil zijn maar een spel van lijnen en vlakken. Het is alsof ik dan pas zie wat voor een boeiend vlak dit is. En nu opnieuw, wanneer ik de foto bekijk hier op de blog. Voor mij is het een schilderij geworden. Deze foto staat diametraal tegenover de vorige.
Piet leest met ingehouden emotie. Pascal met gewichtige ernst. Luc begint met een aarzeling – hij grinnikt even – en wordt overtuiging. Giacometti tussen zijn werken, Giacometti in beweging. Op de dvd die ik deze week huurde, is deze foto ook te zien in een reeks atelierbeelden. Dit was de juiste foto, het goede moment, de verrassing, zegt Cartier-Bresson. Voor Piet vormen de kunstenaar en het stappende beeld de kern. De kunstenaar als wervelwind, hij grijpt een beeld vast bij de nek – ontstuimig en terzelfdertijd geconcentreerd weet hij wat hij doet en zal hij zijn orde handhaven. De definitieve plaats van de objecten. Hier gebeurt iets, iets decisiefs.
Ikzelf had geen foto en dat kwam door allerhande twijfels. Het niet kunnen kiezen. De angst om over een foto te spreken in aanwezigheid van vier steengoede fotografen. Koudelka leek me wel wat, de grimmige zwarte hond in een sneeuwlandschap en die deed me dan weer denken aan een foto van mezelf, gemaakt door mijn broer, 27 jaar geleden. Het is een foto die vreemde reacties oproept bij mensen en even dacht ik eraan die reacties te filmen en daar een tekst bij te schrijven. En zo kwam ik bij
Sophie Calle :
Het is een kort filmpje over haar werk. Toen ze terugkwam in Parijs, na een afwezigheid van 7 jaar, liep ze verloren in een stad die haar vreemd geworden was. Ze stelde zich vragen over sommige mensen, meer bepaald over de mensen die zonder duidelijk doel in de stad ronddwaalden. Niet op weg naar een werk – wat kon hun doel dan zijn en hadden zij wel een doel ? Ze begon hen te fotograferen om hun paden, hun interesses, hun energie die haar zo bitter ontbrak, te ontdekken en zich zo toe te eigenen.. In een poging haar wereld te ordenen. Toen kwam ze op het idee mensen te volgen, hen te fotograferen en daar notities bij te maken. Om hen niet te vergeten, pour me souvenir d’eux. Een toeval of liever een teken – un signe – bracht haar ertoe een man te volgen tot in Venetië waar ze niet alleen hem fotografeerde maar ook wat hij fotografeerde. (Ze merkt op dat die persoon van kapitaal belang is, een levensnoodzakelijke rol speelt dans la fabrication d’une obsession, om achteraf radicaal afgedankt te worden. (Het is een machtspel waarbij zij de touwtjes in handen houdt) Toen het experiment voorbij was, leek het haar wel wat om zelf gevolgd te worden. Zo liet ze haar moeder een privédetective inhuren (onder voorwendsel dat haar dochter een verhouding met een te oude man had). Het bezorgde haar een kick en een dagboek en ook het document dat de privédetective afleverde, vindt zijn plaats in het oeuvre. Dat rapport bevalt haar wel, met zijn bijzonder taalgebruik (La surveillée emprunte la rue …) en sommige foto’s vindt ze zeer geslaagd
Ik herinner me ook een fotoboek van de zestig dagen die volgen op een amoureuze breuk. Een foto per dag. Tot het verdriet op was.

Sophie Calle irriteert me en ze boeit me. Het vermengen van openbaarheid en privé, het voyeurisme – exhibitionisme. De rol die ze de wereld doet spelen in haar leven, de rol die ze een anonieme passant en zichzelf toebedeelt. Het leven dat op die manier een beheersbaar drama wordt én een spel - ze zorgt zelf voor de mise en scène.
Het verhaal primeert – fotografie als illustratie, bewijsmateriaal.


Het was een boeiende avond en ik heb Paul erbij gemist. Veel geleerd.