dinsdag 2 juni 2009
video-project
Tijdens de vergadering van 23 april werden we door Dan uitgenodigd om mee te werken aan een video-project. Het lijkt me een hele uitdaging. Voor velen onder ons is juni waarschijnlijk een erg drukke periode. Zou het echter toch niet aangewezen zijn om de geïnteresseerden onder ons een keer te laten samenkomen ivm dit project en hierover van gedachten te wisselen - vóór de vakantieperiode van start gaat? Daarom zou ik een mini-vergadering willen voorstellen. (Het project lijkt me trouwens ook een gelegenheid om iets spannend met 'het woord' te doen.) Kunnen we ergens een 'gaatje' vinden?
maandag 1 juni 2009
robert frank
Ik ben nu een paar dagen met Robert Frank bezig geweest: het boek Moving Out, foto’s en films (zowel documentaires over Frank als films van Frank) op het internet… Zelden heb ik mij door een kunstenaar die ik voorheen niet kende zo aangesproken gevoeld.Ik had wel al gehoord van het boek The Americans. Maar het was vorige maand, in Tate Modern in Londen, dat ik voor het eerst heel dicht bij enkele werken van Frank kwam te staan. Ik herinner mij contactafdrukken, en door hoeveel ‘mislukte’ shots die ene, met rood potlood omkaderde ‘treffer’ werd uitverkoren. Ik nam mij voor meer over Frank aan de weet te komen.
Dan zag ik Moving Out in De Slegte liggen. Ik vond € 32 wat veel, dus liet ik het boek staan. Enkele dagen later trof ik het aan, zonder het te zoeken, in de stadsbibliotheek. Ik nam het mee, begon het eerste essay erin te lezen (er staan meer dan honderd bladzijden tekst in het boek) en was meteen verkocht. In die mate dat ik mij dan toch het boek aanschafte.
Robert Frank is een fascinerende kunstenaar – veel meer ‘dan alleen’ maar een fotograaf. Hij begon heel conventioneel, in Zwitserland, met een Rolleiflex – hetgeen vaak leidde tot perspectieven van onderuit. Vierkante afdrukken, toch al wat innoverend in de kadrering en de onverwachte accenten. In de Verenigde Staten ontmoet hij de juiste mensen op het juiste ogenblik. Avant-garde. Beat. Zijn documentaire over Amerika is baanbrekend. Frank toont de blik van de buitenstaander op een land waar niet alles zo fraai is: segregatie, consumentisme (de Wurlitzer als baken, licht- en klankgevende afgod en troost), grauwe industrialisering. Scheve perspectieven, dynamiek, onscherpte. Poignante beelden. De perfectie in de afwerking is soms ver te zoeken. Een reeks gemaakt vanuit de bus in New York City. Voorbijflitsende personages, mannen die in tegenlicht de straat oversteken. Het is duidelijk dat Frank steeds minder vrede neemt met het stilstaande beeld – de ontwikkeling naar film is logisch. De overgang van het documentaire (the outside) naar het autobiografische (the inside) is dat minder. Complex – maar the inside kun je maar benaderen door the outside te tonen, en die is altijd aan verandering onderhevig.
Dit is een authentiek kunstenaarschap; Frank herbegint altijd, aarzelt niet om al wat voorafging te vernietigen als dat nodig is. Het is aangrijpend, verwarrend, verbijsterend. Op YouTube vind ik Pull My Daisy, een film uit de jaren zestig. Het teken van die tijd. Enkele dichters (Ginsberg, Kerouac…) improviseren er op los. De camera zwenkt zenuwachtig heen en weer. Povere belichting. Een latere videoclip voor Patti Smith is dan toch al interessanter. De clip ‘Run’ voor New Order lijkt mij weinig geïnspireerd.
Ondertussen gaat het Frank niet voor de wind. Relatieproblemen, dochter verongelukt, zoon zelfmoord. Er staat allicht ook veel niet in de monografie. Vele jaren opmerkelijk onproductief. Afzondering in een strandcabine op Nova Scotia. Drugs? Drank? De filmprojecten – eerst Super 8, dan video – worden achterwege gelaten. Frank begint weer met foto’s te werken. Maar veeleer dan foto’s maakt hij installaties met foto’s. Hij assembleert aangrijpende montages waarin hij zijn verdriet verwerkt. Op een spiegel staat met uitgelopen letters: ‘Sick of goodby’s’. We zien ook een hand die een knekelpoppetje doet dansen. Op het net vind ik een commentaar van, jawel, Lou Reed op deze foto.
Frank lijkt alle mogelijkheden te onderzoeken hoe hij woord en beeld kan combineren: in het vroege werk maakt hij foto’s van woorden die er al stonden (op affiches, in het straatbeeld), later schrijft hij de woorden die hij dan fotografeert, maakt hij onder- of overschriften, krast hij de woorden in de negatieven. In de jaren negentig spijkert hij een stapel oude afdrukken van foto’s waar menig collectioneur natte dromen van heeft op een stuk wrakhout. Weg met het verleden. Frank dooft uit. Ik weet niet wat er na het boek (1994) van hem is geworden. Ik vind nog een recent interview met hem op het net:
‘We smoked a cigarette and said nothing. There was no more to ask, which was good. He had no more to say. Then this occurred to me: “Do you carry any photographs in your wallet?”, I asked. “One maybe.”
He removed his billfold from his back pocket, flipped through some receipts and a medical-insurance card. There it was. The only picture the master carried was a business-card photograph of Niagara Falls with block lettering underneath it that read, NIAGARA FALLS, in case its holder should forget what it was he was looking at.
“It must be very beautiful, very romantic,” he said somewhat hopefully. As it turned out, Robert Frank had never been to Niagara Falls. “Is it? Romantic?”
“Yes, quite romantic,” I lied. Let the old man be happy.
zaterdag 30 mei 2009
tip / en meer dan dat
Dankzij Artur Eranosian stel ik jullie in de gelegenheid om de nakende tentoonstelling Trinity van Carl de Keyzer samen met de meester zelve te bezoeken. Afspraak op zaterdag 13 juni om 14 u. in het SMAK te Gent. Interesse?
donderdag 28 mei 2009
maandag 25 mei 2009
zondag 24 mei 2009
donderdag 21 mei 2009
dinsdag 19 mei 2009
tip
Vanavond de befaamde fotojournalist James Nachtwey op Canvas.
21.20h: De film van mijn leven
23.25h: De film van toen
Kijken!
21.20h: De film van mijn leven
23.25h: De film van toen
Kijken!
zondag 17 mei 2009
donderdag 14 mei 2009
Volgende bijeenkomst
Beste allemaal. Er was de intentie om de eerstvolgende bijeenkomst buitenshuis te houden. Er werd o.a. gedacht aan een bezoek aan het fotofestival in Knokke. Voor mij kan het in principe op zat. namiddagen 23 en 30 mei.
Tentoonstelling geopend van 29 maart tot 7 juni 2009. Dagelijks open van 10 tot 19 uur.
Opgelet!
Openingsuren Sincfala: 10 tot 12 uur en van 14 tot 17.30 uur
Stichting Luc Peire en Woning De Beir zijn enkel in het weekend open, van 14 tot 19 uur.
Toegangsprijzen
Volwassenen: € 8
Studenten, Uitpas, lerarenkaart, groepen (min. 10 pers.), CJP, 60+: € 5
Knack-Club: € 4
Met uw toegangsticket kunt u alle onderdelen van het Internationaal Fotofestival bezichtigen gedurende de hele looptijd.
Tickets zijn verkrijgbaar in het Cultuurcentrum, Meerlaan 32, 8300 Knokke Heist
Mochten we toch voor een gewone bijeenkomst opeteren, laat ik jullie hierbij weten dat ik op donderdag 21 niet aanwezig kan zijn.
Graag een reactie!
Tentoonstelling geopend van 29 maart tot 7 juni 2009. Dagelijks open van 10 tot 19 uur.
Opgelet!
Openingsuren Sincfala: 10 tot 12 uur en van 14 tot 17.30 uur
Stichting Luc Peire en Woning De Beir zijn enkel in het weekend open, van 14 tot 19 uur.
Toegangsprijzen
Volwassenen: € 8
Studenten, Uitpas, lerarenkaart, groepen (min. 10 pers.), CJP, 60+: € 5
Knack-Club: € 4
Met uw toegangsticket kunt u alle onderdelen van het Internationaal Fotofestival bezichtigen gedurende de hele looptijd.
Tickets zijn verkrijgbaar in het Cultuurcentrum, Meerlaan 32, 8300 Knokke Heist
Mochten we toch voor een gewone bijeenkomst opeteren, laat ik jullie hierbij weten dat ik op donderdag 21 niet aanwezig kan zijn.
Graag een reactie!
woensdag 13 mei 2009
digital photography destroys memory
Robert Frank over fotografie:
The April 2008 issue of Vanity Fair—the one with Sarah Silverman, Tina Fey, and Amy Poehler on the cover—has an interesting article on Robert Frank worth checking out. Here’s an excerpt from the end:
Robert Frank is an enigma: hard and empathetic and melancholic all at once. He abhors schmaltziness and syrup. I asked him if he would like to see a photograph of my baby. He answered, “Why should I want to see that?”
It is the same with him about photography. Digital photography destroys memory, he believes, with its ability to erase. Art school is another problem, teaching students to be blind. Editors are worse—they poke the artist’s eyes out. Photography: One minute it’s not art at all. Then perhaps it is. And then again it is not. That’s Robert Frank.
“There are too many images,” he said. “Too many cameras now. We’re all being watched. It gets sillier and sillier. As if all action is meaningful. Nothing is really all that special. It’s just life. If all moments are recorded, then nothing is beautiful and maybe photography isn’t an art anymore. Maybe it never was.”
And maybe it is his fault. Who would believe that a hairy little man could take snapshots of nothing and make millions of dollars? Anyone can take a snapshot. So, maybe, anyone can be famous if he gets lucky once.
Frank watched the dancers for a long spell, until his wife appeared, twirling among them. The old man laughed a real laugh. “I am happy today.”
We smoked a cigarette and said nothing. There was no more to ask, which was good. He had no more to say. Then this occurred to me: “Do you carry any photographs in your wallet?”, I asked.
“One maybe.”
He removed his billfold from his back pocket, flipped through some receipts and a medical-insurance card. There it was. The only picture the master carried was a business-card photograph of Niagara Falls with block lettering underneath it that read, niagara falls, in case its holder should forget what it was he was looking at.
“It must be very beautiful, very romantic,” he said somewhat hopefully. As it turned out, Robert Frank had never been to Niagara Falls. “Is it? Romantic?”
“Yes, quite romantic,” I lied. Let the old man be happy.
The April 2008 issue of Vanity Fair—the one with Sarah Silverman, Tina Fey, and Amy Poehler on the cover—has an interesting article on Robert Frank worth checking out. Here’s an excerpt from the end:
Robert Frank is an enigma: hard and empathetic and melancholic all at once. He abhors schmaltziness and syrup. I asked him if he would like to see a photograph of my baby. He answered, “Why should I want to see that?”
It is the same with him about photography. Digital photography destroys memory, he believes, with its ability to erase. Art school is another problem, teaching students to be blind. Editors are worse—they poke the artist’s eyes out. Photography: One minute it’s not art at all. Then perhaps it is. And then again it is not. That’s Robert Frank.
“There are too many images,” he said. “Too many cameras now. We’re all being watched. It gets sillier and sillier. As if all action is meaningful. Nothing is really all that special. It’s just life. If all moments are recorded, then nothing is beautiful and maybe photography isn’t an art anymore. Maybe it never was.”
And maybe it is his fault. Who would believe that a hairy little man could take snapshots of nothing and make millions of dollars? Anyone can take a snapshot. So, maybe, anyone can be famous if he gets lucky once.
Frank watched the dancers for a long spell, until his wife appeared, twirling among them. The old man laughed a real laugh. “I am happy today.”
We smoked a cigarette and said nothing. There was no more to ask, which was good. He had no more to say. Then this occurred to me: “Do you carry any photographs in your wallet?”, I asked.
“One maybe.”
He removed his billfold from his back pocket, flipped through some receipts and a medical-insurance card. There it was. The only picture the master carried was a business-card photograph of Niagara Falls with block lettering underneath it that read, niagara falls, in case its holder should forget what it was he was looking at.
“It must be very beautiful, very romantic,” he said somewhat hopefully. As it turned out, Robert Frank had never been to Niagara Falls. “Is it? Romantic?”
“Yes, quite romantic,” I lied. Let the old man be happy.
zondag 10 mei 2009
zaterdag 9 mei 2009
vrijdag 8 mei 2009
Abonneren op:
Posts (Atom)